Edo Maas (Rotterdam, 2000)

In mijn werk probeer ik het mens-zijn zo eerlijk en direct mogelijk te portretteren. Ik onderzoek onze driften, verlangens en existentiële vragen in relatie tot een zwijgende, ogenschijnlijk zinloze wereld. Hoe verhoudt de mens zich tot deze door Camus benoemde absurditeit van het bestaan? Hoe kan deze confrontatie leiden tot diepe radeloosheid, en op welke manieren wordt er, met alle gevolgen van dien, gezocht naar zingeving?

In het mens-zijn portretteren maak ik vormelijk dankbaar gebruikmaak van het menselijke lichaam. Het lichaam draagt een enorme expressieve kracht in zich en vormt daarmee een uiterst effectief instrument. Elke ingreep of referentie aan het lichaam wordt door de toeschouwer onmiddellijk herkend en geïnterpreteerd. Een knie die te laag is geplaatst, een losliggend en vervormd handje of een ruw geboetseerde kop kan een beeld transformeren tot iets krachtigs, mysterieus en diep menselijks.
Ik ben niet op zoek naar (hyper)realisme. Integendeel: ik probeer het lichaam naar mijn hand te zetten. Ik vervorm, breek af en voeg toe. Dit proces van ingrijpen en veranderen zet ik voort tot het moment waarop het mens-zijn plots intenser en vervreemdend zichtbaar wordt.